همه چيز در دستان من بوسيله پرچم سفيد

-

حمیدرضا ملاهادی — Fri, 14 Aug 2009 19:29:08 GMT

دارم فکر میکنم چطوری پایانِ کار وبلاگ رو اعلام کنم!

ساری گلین

حمیدرضا ملاهادی — Sun, 07 Dec 2008 04:22:36 GMT

دامن کشان

ساقی می‌خواران

از کنار یاران

مست و گیسو افشان

می‌گریزد

بر جام می

از شرنگ دوری

بر غم مهجوری

چون شرابی جوشان

می بریزد

دارم قلبی

لرزان ز رهش

دیده شد نگران

ساقی می خواران

از کنار یاران

مست و گیسو افشان

می‌گریزد...

تصنیف وطن

حمیدرضا ملاهادی — Thu, 02 Oct 2008 07:13:13 GMT

وطن! وطن!
نظر فکن به من که من
به هر کجا، غریب وار
که زیر آسمان دیگری غنوده ام
همیشه با تو بوده ام همیشه با تو بوده ام همیشه با تو بوده ام

اگر که حال پرسی ام
تو نیک می شناسی ام
من از درون غصه ها و قصه ها برآمدم،
چه غمگنانه سال ها
که بال ها زدم به روی بحر بی کناره ات
که در خروش آمدی به جنب و جوش آمدی

به اوج رفت موج های تو
که یاد باد اوج های تو
کنون اگر که خنجری میان کتف خسته ام
اگر که ایستاده ام
و یا ز پا فتاده ام
برای تو، به راه تو شکسته ام

سپاه عشق در پی است
شرار و شور کار ساز با وی است
دریچه های قلب باز کن
سرود شب شکاف آن
ز چار سوی این جهان
کنون به گوش می رسد
من این سرود ناشنیده را
به خون خود سروده ام
وطن! وطن! وطن! وطن!
تو سبز جاودان بمان
که من پرنده ای مهاجرم
که از فراز باغ با صفای تو
به دوردست مه گرفته پر گشوده ام

وطن! وطن! وطن! وطن!
تو سبز جاودان بمان

شعر: سیاوش کسرایی

آواز: همایون شجریان

ریچارد رایت هم رفت

حمیدرضا ملاهادی — Wed, 17 Sep 2008 06:06:35 GMT

رایچارد رایت در سن 65 سالگی بر اثر سرطان درگذشت...

چرا حالا که ما داریم فرق موسیقی رو از گوجه فرنگی یواش یواش تشخیص میدیم کسائیکه موسیقیشونو دوست داریم دارن میرن؟؟!

Syd Barrett

Richard Wright

Chuck Shuldiner

Roy Buchanan

Cliff Burton

Jimi Hendrix

Luciano Pavarotti

Jim Morrison

John Lennon

Randy Rhoads

Dimebag Darell

Bob Marley

Bon Scott

Freddie Mercury

...

Richard Wright (RIP)

مثنوی افشاری

حمیدرضا ملاهادی — Mon, 08 Sep 2008 14:40:51 GMT

این دهان بستی دهانی باز شد تا خورنده ی لقمه های راز شد

لب فروبند از طعام و از شراب سوی خوان آسمانی کن شتاب

گر تو این انبان ز نان خالی کنی پر ز گوهرهای اجلالی کنی

طفل جان از شیر شیطان باز کن بعد از آنش با ملک انباز کن

چند خوردی چرب و شیرین از طعام امتحان کن چند روزی در صیام

چند شب ها خواب را گشتی اسیر یک شبی بیدار شو دولت بگیر

مثنوی معنوی - مولوی

برای دریافت آواز با صدای استاد شجریان اینجا را کلیک کنید

آموزش گیتار (الکتریک، آکوستیک)

حمیدرضا ملاهادی — Fri, 05 Sep 2008 17:36:43 GMT

آموزش گیتار الکتریک و آکوستیک توسط میثم محمدی مدیر بخش راک سایت گیتار برای همه

تلفن تماس: ۰۹۱۲۳۰۸۱۱۹۳ - ۲۲۵۴۸۴۷۴

شجریان بودن گناه است؟!

حمیدرضا ملاهادی — Wed, 27 Aug 2008 05:59:48 GMT

نخستین کنسرت مستقل همایون شجریان و گروه دستان در «وطن»، دیشب با همه‌ی لحظات تلخ و شیرین‌اش خاتمه یافت. آنچه در پی می‌آید، لحظــه‌نگــاری آخرین شب کنسرت است که به‌مانند شب سوم، با قطعی نابه‌هنگام و «شیطنت‌»آمیز برق همراه بود.
استخوان‌بندی این گزارش و غالب مطالب مندرج در آن، حاصل زحمت یار و همراه عزیز وبلاگ، خانم «فرحناز» است که بنده جسارت کرده و تغییرات مختصری در آن اعمال کرده‌ام و چند کلامی هم در لابه‌لایش افزوده‌ام. امیدوارم از لطف نوشته‌ی ایشان نکاسته باشم. با هم می‌خوانیم:

آخرین شب کنسرت همایون شجریان و گروه «دستان» است. زود رسیده‌ای. گوشه‌ای می‌ایستی و مردم را تماشا می‌کنی. از هر گروه و قشری، با هر قیافه و ظاهری. معلوم است که هر کدام سعی کرده‌اند بهترین لباس‌هایشان را بپوشند. بعضی‌ها موقرانه و ساده، برخی متجددانه و امروزی و گروهی هنری و آشفته!

از میز ممیزی ورودی سالن می‌گذری. «دوربین که نداری؟!» نگاهی سطحی به سراپایت می‌کنند و «بفرما»یی می‌گویند که یعنی می‌توانی رد شوی! خنکای سالن، بهاران را فرایادت می‌آورد و از ذهنت می‌گذرد: «صدای تو یک چشمه نور است و یک کوزه شبنم / بهاری به پهنای عالم». می‌گردی و صندلی‌ات را پیدا می‌کنی؛ دید خوبی هم دارد. آخر از نخستین ثانیه‌های فروش بلیت، در سایت بوده‌ای و تمام سعی‌ات را کرده‌ای. پس‌زمینه‌ی صحنه، دیده را به خویش می‌خواند: نوارهای بلند سبز رنگ ابریشمین که در میانه‌ی آنها نمادهای وزش باد، «رنگ در رنگ و به‌هر رنگ» خودنمایی می‌کند. همه‌چیز خوب است... همه‌چیز! اما...

به‌ناگاه با صدای مهیبی برق سالن قطع می‌شود! لحظه‌ای سکوت و آنک دست زدن و همهمه‌ی حضار. خاموشی را نقطه‌های ستاره‌گون موبایل‌ها می‌شکافد! در دل می‌گویی «مثل دیشب...» دیشب هم برق قطع شده و برنامه با تأخیر اجرا شده بود؛ اما دیگر امشب را آمده‌ای لذت ببری از غوغای «دستان» در دشتی و اصفهان. می‌خواهی صاحب «ناشکیبا» برایت بخواند و غوطه‌ور شوی در آوازی چون «نقش خیال». می‌خواهی «قیژک کولی» را بشنوی، «اسرار عشق» را، «وطن» را که این‌قدر تعریفش را شنیده‌ای... آمده‌ای، اما حالا ــ با یادآوری دیشب و دلهره‌ی تکرارش ــ تنها برایت «هوای گریه» مانده است و بس!

در سالن آشوبی برپاست. چشم، چشم را نمی‌بیند. گروهی هر چند دقیقه یک بار دست می‌زنند و سوت می‌کشند. چند نفر در گوشه‌ای از سالن، «مرغ سحر» می‌خوانند. آنچه بیش از هر چیز جلب توجه می‌کند، واژه‌ی «بلاتکلیفی»ست که معنی می‌شود. انتظامات سالن هم نمی‌دانند قرار است چه بشود. اندک‌اندک گرما هم آزار می‌دهد. یک ساعت تأخیر، یک ساعت و ده دقیقه، پانزده دقیقه... خدایا! دختری می‌گوید: «اگر من به‌جای همایون بودم، اصلاً نمی‌خواندم. اگر خود استاد بود هم حتماً اجرا نمی‌کرد!» می‌گویی بد هم نیست و می‌اندیشی از فرداست که روزنامه‌ها تیتر بزنند: «رکورد تأخیرها شکسته شد!» یا «نبود برق، "دستان" را خاموش کرد» از دید ژورنالیستی، تیترهای خوبی هم می‌شود!

ژنراتور تالار بزرگ وزارت کشور (!) تنها برای یک ساعت برق‌دهی، ذخیره دارد. پس سالن در خاموشی مطلق می‌ماند. ساعت حدوداً ۲۱:۲۰ است و در حالی‌که خیلی از حاضران از سالن خارج شده‌اند، برق اضطراری تالار به‌کار می‌افتد. به سالن برمی‌گردی... دست‌زدن‌های بی‌وقفه‌ی تماشاچیان، خبر از حضور شخصی شناخته‌شده می‌دهد: «استاد شجریان»

باورت نمی‌شود. استاد شجریان ملبس به کت و شلوار و کراوات، در میان تشویق‌های کرکننده‌ی حضار، پا بر سن می‌نهد. شور و شعف مردم وصف‌ناپذیر است. شجریان بزرگ به آنها ادای احترام می‌کند. لحظه‌ای خاموش می‌شود، بزرگوارانه از تأخیر پیش‌آمده پوزش می‌خواهد و آن را «شیطنت» می‌خواند و می‌داند. شیطنت‌هایی که بوده‌اند و همیشه بوده‌اند؛ اما هرگز این‌گونه آشکارا ظاهر نمی‌شدند.

هر جمله‌ای که استاد بر زبان می‌آورد، با تشویق شدید حاضران به‌نشانه‌ی تأیید همراه می‌شود:

«سلام و درود بر شما... دست یکایک‌ شما را می‌بوسم. شما مردمانی‌که با این وضع تحمل می‌کنید این‌گونه رفتارها را که جُز «شیطنت» چیزی نیست. وزارت کشور که صاحب‌خانه است باید بیاید بگوید که چرا در چنین موقعیتی برقش می‌رود؟! مشکل بزرگی که همه‌مان داریم آن‌ است که هیچ‌کس جوابگوی ما نیست:

از دشمنــان برنــد شکـایــت به دوستـــان چون دوست دشمن است، شکایت کجا برم؟!

[تشویق بی‌وقفه‌ی مخاطبین] کسانی‌که نمی‌خواهند موسیقی داشته باشیم سخت در اشتباه‌اند... تا زبان پارسی هست، موسیقی این زبان هست.
پوزش می‌خواهم از همه‌تان و دست تک‌تک شما را می‌بوسم. امشب اعصاب بچه‌های ما را خراب کردند؛ اما به‌هر حال برنامه را اجرا خواهند کرد. تحمل‌تان باز هم بیش از این باشد تا بتوانیم در کنار یکدیگر و با صلح و صفا زندگی کنیم.»

شجریان نگران اعصاب بچه‌های «دستان» است که به‌هم ریخته. مثل همیشه هر جمله از سخنانش را می‌توان به‌عنوان تیتر بزرگی برگزید.

با بازگشت شجریانِ پدر به‌میان مردم، هواداران همیشگی وی، سالن را با صدای کف‌ها و هلهله‌شان غرق می‌کنند. گروه دستان به‌همراه شجریانِ پسر به‌صحنه می‌آیند؛ در حالی‌که لبخند امیدبخشی بر لبان‌شان نقش بسته و همایون ــ گرم و ساده و صمیمی ــ بوسه‌ای طولانی را نثار مردمی می‌کند که از سختی‌های تهیه‌ی بلیت تا تأخیر یک‌ساعت‌ونیمه در شروع کنسرت، گرما و ترافیک، به عشق او و به پاس خواندنش، تحمل کرده‌اند. از میان جمعیت، فریادی برمی‌آید: «درود بر همایون آواز ایران!» که با لبخند شیرین همایون و تشویق بی‌امان مردم همراه می‌گردد.

حمید متبسم پس از تشکر از استاد شجریان به‌خاطر حمایت از گروه، از جابجایی برنامه خبر می‌دهد. قسمت دوم را در نیمه‌ی نخست اجرا خواهند کرد؛ چرا که نور سالن کافی نیست و برای فیلم‌برداری کارایی ندارد. باشد که با آمدن برق، از بخش نخست نیز فیلم‌برداری شود. پس فعلاً همه‌چیز در مایه‌ی «بیات اصفهان» شکل می‌گیرد. به آهنگسازی «سعید فرجپوری».

شروع می‌کنند... از یک بربت، یک تار، یک کوزه، یک تنبک و یک کمانچه، صدای صدها ساز را می‌شنوی! «دستان» آمده تا ثابت کند در هر شرایطی می‌تواند کارش را خوب ارائه دهد: «بگذار سر به سینه‌ی من تا که بشنوی / آهنگ اشتیاق دلی دردمند را / شاید که بیش از این نپسندی به‌کار عشق / آزار این رمیده‌ی سر در کمند را...» شعر فریدون مشیری است. می‌خواهی با آواز همایون یکی شوی؛ اما انگار صدا صدای خودش نیست. با خودت می‌گویی معلوم است... پس از این‌همه ناراحتی و اعصاب‌خردی و استرس که دیگر صدایی نمی‌ماند. ولی آواز را که پیش می‌برد، صدایش بهتر می‌شود: «بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح / بگذار تا بنوشمت ای چشمه‌ی شراب / بیمار خنده‌های توام، بیشتر بخند / خورشید آرزوی منی، گرم‌تر بتاب» یواش‌یواش دارد خودش می‌شود: همان همراه طراز اول شجریانِ بزرگ.

بعد از آواز، دستانیان را شوری به‌سر می‌افتد و بعد از اینکه خاموش می‌شوند، همایون در سکوت‌شان چه خوش می‌خواند: «ای صبا گر بگذری بر زلف مشک‌افشان او / همچو من شو همچو من شو...» و نیم‌مصراع آخر را اعضای گروه همخوانی می‌کنند: «گرد یک‌یک حلقه‌ی گردان او... گرد یک‌یک حلقه‌ی گردان او» زیبا می‌خواند و عالی، فالش‌هایش هم بسیار کم است و کمرنگ و قابل‌اغماض. یک‌دستی ِ گروه مانند ندارد و خواننده با آنها دمساز است.

با آواز «عشق پاک»، همایون کارایی حنجره‌اش را به رخ می‌کشد. هنوز عصبی بودن گهگاهی بر صدایش خش ظریفی می‌اندازد؛ اما اوج‌هایش همچنان بی‌نقص است. درست در لحظه‌ی اوج آواز، برق به تالار برمی‌گردد و همان یک‌لحظه که از برق اضطراری به برق اصلی منطقه، سوئیچ می‌کنند، کافی‌ست تا ثانیه‌هایی، خاموشی فضا را در بر بگیرد و سکته‌ای در آواز اجرا شود. همایون هم خنده‌اش می‌گیرد! اما «دستان» بلافاصله پس از تشویق حاضران، کار را از سر می‌گیرد.

به «اسرار عشق» می‌رسند. دیگر مطمئن می‌شوی که آمده است تا از عشق و سرمستی بخواند. در زمانه‌ی من و ما که بچه‌های جنگ هستیم، بچه‌های خون و ترس و آتش و خمپاره، بچه‌های ناامنی و بی‌اعتمادی، بچه‌های خسته از سرکوفت‌ها و خفقان‌ها، اینک کسی از عشق می‌خواند... کسی که از ماست، مثل ماست، هم‌نسل‌مان است و هم‌دردمان. پسری که همین امشب را نظاره‌گر جفایی بودیم که بر وی رفت. او، عشق در صدایش موج می‌زند؛ عشق و امید. صدایی که بیهوده کوشیده‌اند تا امشب خاموش بماند؛ اما نتوانستند.

عاشق شو اَر نه روزی کار جهان سرآید ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

پس از آن، گروه چه زیبا به تصنیف «وطن» با شعر تکان‌دهنده‌ی سیاوش کسرایی می‌رسد. همایون عاشق و امیدوار برای سرزمینش فریاد برمی‌آورد که: «وطن! وطن! / نظر فکن به من که من...» و ادامه می‌دهد و مبهوت‌ات می‌کند که در اوج‌خوانی‌هایش، کسی را یارای هماوردی نیست. صاف و رساست در صدا و شفاف در ادای واژه‌های بعضاً دشوار شعر. در میانه‌ی راه، غمگنانه می‌خواند: «به اوج رفت موج‌های تو / که یاد باد اوج‌های تو» و ما را به‌فکر فرو می‌برد. ناگاه این گروه «دستان» است که در حماسی‌ترین لحظات اجرا، همنوا می‌شوند: «سپاه عشق در پی است / شرار و شور کارساز با وی است»...

نشسته‌ای. مردم برمی‌خیزند و از سر رضایت، آبشار تشویق‌هایشان را نثار گروه می‌کنند. مبهوتی... میخکوب شده‌ای. «تو سبز جاودان بمان! تو سبز جاودان بمان!» در تمام مدت انتراکت ذهنت را با خود می‌کشاند.

بخش دوم از ساخته‌های حمید متبسم در «دشتی»ست که قرار است در حضور برق (!) اجرا شده و از آن فیلم‌برداری شود. متبسم را با نوآوری‌هایش می‌شناسی. شعر سرودنش را هم با تصنیف «عاشقانه» می‌بینی. بد نیست. به‌هیچ وجه بد نیست. شعری ساده که حرف ساده‌ای را به‌زبان و حسی زیبا بیان می‌کند. با ساز و آواز بعدی، به انتخاب شعر همایون تبریک می‌گویی: «خرامان از درم باز آ، کت از جان آرزومندم...» این غزل سعدی، دو سه «شاه‌بیت» دارد. بحر هزج مثمن سالم. یک بحر سنگین برای آوازی سنگین‌تر.

به یک‌باره فضا را مسخر دستانِ «دستان» می‌بینی تا بدانی علاوه بر «قیژک کولی» که کوک است دستانیان نیز کوکِ کوک‌اند. سپس نوای سازهای کوبه‌ای در هم می‌پیچد و می‌رقصد. با پرده‌ی پس‌زمینه یکی می‌شوند و «هایاهای هایاهای» به وجدت می‌آورد. بی‌قرارت می‌کند. «مستانه» آمده است و سرمستت کرده و در «کمند زلف» خود کشانده است... تا بالاخره همه‌چیز به عشق ختم می‌شود که: «زهی عشق» و زمزمه می‌کنی: «چه نغزست و چه خوب است و چه زیباست خدایا...»

همگان برمی‌خیزند. کف‌زنان و هلهله‌گویان و سوت‌کشان! همایون چیزی به متبسم می‌گوید. توافقش را می‌فهمی. جمعیت سراپا هیجان و وجد و شادمانی‌اند. نگاه‌ها می‌خندد. همایون، لحظه‌ای پایین می‌رود و سخنانی میان او و استاد رد و بدل می‌شود... لحظه‌ای نمی‌دانی چه شده یا قرار است چه بشود. ناگهان استاد را می‌بینی که در میان شوق بی‌حد مردم، ارتفاع نیم‌متری سن را در چشم‌برهم‌زدنی بالا می‌رود و روی صندلی که دامادش روی صحنه مهیا کرده، می‌نشیند... امکان ندارد. یعنی شجریان به‌همراه همایونش «مرغ سحر» سر می‌دهد؟ به‌همین سادگی و بدون تمرین؟ آن‌هم با ریتم تند دستانیان؟ با کت و شلوار و کراوات؟ آن‌هم پس از آن عصبانیت جانانه و سخنان کوبنده؟! اما واقعیت دارد آنچه می‌بینی. پدر و پسر با هم درباره‌ی چگونه خواندن صحبت کوتاهی می‌کنند و استاد نغمه سر می‌دهد: «مرغ سحر ناله سر کن / داغ مرا تازه‌تر کن...» می‌اندیشی تاکنون هیچ «مرغ سحر»ی این‌قدر به دلت ننشسته بود!

| حــاشیــه‌هــا |

۱. نیاز به توضیح نیست که بازار سیاه فروش بلیت، مانند همیشه در خارج از محوطه‌ی تالار کشور، داغ داغ بود و بلیت‌ها تا دو برابر قیمت واقعی به‌فروش می‌رفت!

۲. در زمان تاریکی مطلق سالن، مردم با دست‌زدن‌های ضرب‌آهنگ‌دار، اعتراض خود را نسبت به خاموشی برق ابراز کردند. این کار حتی به خواندن «مرغ سحر» توسط گروهی از حضار انجامید!

۳. به‌هنگام خاموشی سالن، مردم از انتظامات سالن چگونگی اوضاع را پرس و جو می‌کردند و آنها هم موضوع را به «دل‌آواز»ی‌ها ارجاع می‌دادند که از عجایب بود!

۴. مسئولان «دل‌آواز» بسیار بهتر از گذشته برخورد می‌کردند. با اینکه خونسردی‌شان موقع قطع برق شگفت‌انگیز بود و حتی جملات عجیبی را برای پاسخگویی به مردم انتخاب می‌کردند؛ اما به‌مراتب رفتاری مبادی آداب‌تر از قبل داشتند.

۵. بربت حسین بهروزی‌نیا علاوه بر صدای شگفت‌انگیز و وجدآورش، خصوصیت جالب دیگری هم داشت. یک نقشه‌ی ایران بسیار زیبا بر صفحه‌ی آن حک شده بود که یادآور شعر «وطن» بود.

۶. در میان برنامه، صفحه‌نمایش‌های تالار، دو بار و برای لحظاتی چهره‌ی استاد را نمایش داد که در کنار رایان و استاد علیزاده نشسته بود. این امر با دست‌زدن‌های پی‌درپی مردم مواجه شد. همایون هم همسو با مردم با لبخندی گرم و سرشار از احترام، برای پدر دست می‌زد.

۷. تصنیف «مرغ سحر» با همخوانی پدر و پسر شروع شد و با اشاره‌ی استاد به‌جمعیت، بیش از سه‌هزار نفر همراهی‌شان کردند. استاد این تصنیف را به درخواست همایون و در حالی اجرا کرد که کت و شلوار و کراوات بر تن نموده بود و عینک داشت. این اولین حضور این‌گونه‌ی استاد، بعد از سال‌ها بر روی صحنه‌ی تالار کشور بود.

۸. در پایان کنسرت و پس از اجرای «مرغ سحر»، در میان تشویق‌های بی‌امان حضار، استاد شجریان ابتدا تک‌تک اعضای گروه دستان را صمیمانه در آغوش گرفت و سپس دسته‌گلی زیبا را به همشهری خویش، حمید متبسم اهدا کرد و سپس به‌سوی همایون رفت و او را در آغوش کشید.

٩. . همایون شجریان دسته گلی که از استاد گرفته بود را به‌سمت ردیف اول برد و تقدیم استاد حسین علیزاده کرد و علیزاده هم با بوسه‌ای بر پیشانی همایون، پاسخ مهر او را داد.

۱۰. در میان حاضران در جایگاه B، تک‌تک اعضای خانواده‌ی شجریان به چشم می‌خوردند. از فرزندان کوچک خانم مژگان شجریان گرفته تا رایان شجریان.

۱۱. گروه دستان به‌راحتی یک چیز را اثبات کرد: «عدم خواننده‌محوری». در این گروه، همایون شجریان همان‌قدر می‌خواند که بقیه می‌نواختند. نه کم و نه بیش. مثل دیگران بود و به‌همان اندازه هم حق داشت.

۱۲. حسین علیزاده، محمدرضا درویشی، مجید درخشانی، محمد سریر، بیژن کامکار، نجمه تجدد، علی جهاندار، سالار عقیلی و همای گیلانی از مهمانان ویژه‌ی آخرین شب برگزاری کنسرت بودند که با حضور خود انرژی مثبتی را به گروه منتقل کردند.

| بازتاب‌های خبری |

▪ خبرگزاری ایسنا در گزارش امروز خود از آخرین شب کنسرت همایون شجریان و گروه «دستان»، ضمن انتشار سخنان تند و تیز استاد شجریان در اعتراض به مسئولان تالار، اشتباهات عجیب و غریبی را در متن خبر خود مرتکب شده و این مسئله را به‌ذهن متبادر می‌سازد که نویسنده‌ی محترم، حداقل برای لحظاتی در تالار حضور نداشته است! به‌عنوان مثال صحبت‌های حمید متبسم در شروع برنامه را از قول همایون شجریان نوشته است. اما جمله‌ای در پایان گزارش «ایسنا» آمده که تأمل‌برانگیز می‌باشد: «برخی از صندلی‌های سالن توسط کودکانی پر شده بود که وسط اجرای برنامه به‌خواب رفته بودند و این در حالی بود که تماشاگران زیادی به‌خاطر نداشتن بلیت، پشت درهای بسته‌ی تالار وزارت کشور مانده بودند.»

▪ خبرگزاری فارس هم که در انتشار اخبار عجیب با جمله‌بندی‌های غریب ید طولایی دارد، در گزارش خود، جملات کوبنده‌ی استاد شجریان را با عبارت‌های دلخواه خود تعویض کرد! به‌عنوان مثال این جملات، دیشب هرگز از دهان استاد خارج نشد؛ بلکه از ذهن خلاق خبرنگار محترم تراوش کرده است: «ما هم مانند شما میهمان تالار کشور هستیم و نمی‌دانم که با اوضاعی که پیش آمده، چطور می‌شود میزبان از حال میهمان خود خبر نداشته باشد و نداند که این همه نارسایی از کجاست! متأسفانه قطع برق و نارسایی از جانب برخی دوستان بوده که همه‌ی ما را شرمنده کرد.» افرادی که دیشب در تالار کشور حضور داشته و شدت خشم استاد شجریان را نظاره کردند، از خواندن خبر «فارس» خنده بر لبان‌شان می‌نشیند! همچنین خبرنگار فارس که بعید است دیشب در کنسرت حاضر بوده باشد، حتی از جابه‌جایی دو بخش کنسرت هم خبر نداشته و نداده است و به‌قول معروف «دم خروس را نمایان کرده».

[البته پس از نوشتن این بند متوجه شدم که فارس هم صحبت‌های جعلی استاد را از روی دست خبرگزاری «مهر» نوشته است!]

▪ در این میان خبرگزاری «میراث فرهنگی» با پوشش قابل‌قبول حواشی کنسرت شب گذشته، مطلب جالبی را تحت عنوان «چون دوست دشمن است، شکایت کجا برم؟» را روی خروجی خود فرستاد.

| پی‌نوشت |
«شجریان» بودن گناه است؟!

همایون شجریان آمده بود تا برای نخستین بار، مستقل از پدر پرآوازه‌اش، بخواند. گروه دستان آمده بود تا با این خواننده‌ی جوان و پرشور هم‌آواز گردد و من و شما هم آمده بودیم تا درخشش این دو را در کنار یکدیگر ببینیم. پس گناه ما چه بود؟ که برق تالار بزرگ کشور، دو شب پیاپی، آن‌هم به‌مدت طولانی برود، صدای خواننده‌مان از عصبانیت خش بردارد، نوازندگان‌مان فالش بنوازند و ما، خیل علاقه‌مندان، عصبی و برافروخته گردیم؟ همه‌چیز به یک واژه ختم می‌شود: «شجریان»!

گویی «شجریان» بودن گناه است. «شجریانی» بودن هم گناه است! اگر همایون یک خواننده‌ی معمولی با نام فامیل دیگری بود، همین اتفاقات برایش می‌افتاد؟ اگر یکی از این صدها خواننده‌ی پاپ بود؟ نه... هرگز. چرا برق هنگام کنسرت بقیه نمی‌رود؟ چرا برنامه‌های دیگران مختل نمی‌شود؟ چرا این «شیطنت»ها در جاهای دیگر رخ نمی‌نماید؟ فقط یک فرضیه را امکان‌پذیر می‌دانم: دیشب و امشب، همایون چوب «شجریان» بودنش را خورد!

آری... «شجریان» بودن جُرم است؛ چون «شجریان‌ها» با صدا و سیما هم‌خوان و هم‌سو نمی‌شوند. چون نمی‌روند در برنامه‌های دست‌چندم لب بزنند. چون هنرشان را، صدایشان را و ساز را فدای کوته‌فکری‌ها نمی‌کنند. «شجریان» بودن گناه است و عقوبت دارد. چون شجریان‌ها را در هیچ کاباره‌ای ندیده‌ایم. چون «ربنا»ی هیچ‌کس به پای ربنای شجریان نمی‌رسد. چون تلاوت قرآنش مبهوت‌کننده است. «شجریان» بودن گناه است؛ چون هزاران‌هزار طرفدار دارد که با یک کلمه سخن گفتنش، از این رو به آن رو می‌شوند. چون هواخواهانش، خواننده‌های مترسکی را به سُخره می‌گیرند. چون خیل دوست‌دارانش با صدای او زندگی می‌کنند و تا آن پایه دوستش می دارند که وقتی از مشکلاتش می‌گوید، اشک بر چهره‌شان جاری می‌شود.

«شجریانی»ها هم بار جنایتی عظیم را بر دوش می‌کشند! «دوست داشتن موسیقی اصیل ایرانی»، گوش ندادن به شعرهای کاباره‌ای و هزل ماهواره‌ای. بعد از گذر سالیانی، دو سه بار کنسرت خواننده‌ی محبوب خویش را رفتن و دیدن و درخواست مکرر تصنیف زیبای «مرغ سحر» داشتن... تمام ناجوانمردی‌هایی که روا می‌دارند، تنها یک چیز را هویدا می‌سازد: «شجریان» و «شجریانی» بودن گناه است!

با تشکر از وبلاگ غیر رسمی همایون شجریان

بهترین رویه و روال تمرین چیست؟

حمیدرضا ملاهادی — Mon, 21 Jul 2008 20:41:57 GMT

من سالها پیش نواری از صحبتها و کارگاه Steve Vai که در Musicians Institute ضبط شده بود را نگاه کردم. او در حالی که می نواخت، می گفت که شما باید روزی 12 ساعت تمرین کنید! باید این چیز را برای x ساعت تمرین کنید، سپس آن یکی را برای y مدت، بعد هم دیگری را برای z دقیقه، گیتار باید تنها چیزی باشد که اهمیت دارد. چی؟ فکر کنم یه چیزی رو متوجه نشدم! مگه پادگان نظامیه؟ منظورم اینه که… می تونم بگم؟ نواختن گیتار می تونه… مفرح باشه؟

اگر من چنین نگرش خشک و فولادی را به عنوان الگو در زمانی که وارد این کار شدم می داشتم، احتمالا ً گیتار را رها می کردم. دچار سوء تفاهم نشوید، من Steve Vai را دوست دارم، او واقعا ً یک نوازنده فوق العاده است و ایده ها و بینشهای زیادی هم دارد. اما شما Steve Vai نیستید. چیزی که برای او نتیجه بخش است احتمال دارد برای شما نتیجه بخش نباشد و بالعکس. مطمئنم سر این موضوع من و او با هم توافق داریم. و حقیقت مهم دیگری در مورد متعادل کار کردن:

اینکه چی و چگونه یک شخص تمرین می کند در طول زمان تغییر خواهد کرد، همانطور که سطح نوازندگیش تغییر می کند. بنابراین، آنچه که من یا Steve Vai یا هر کس دیگری اکنون تمرین می کند ممکن است چیزی که شما در زمان حال، باید تمرین کنید نباشد.

پس چه برنامه تمرینی برای شما بهترین است؟ آن برنامه ای که با هدفهای خاص شما، علائق خاص شما، خلق و خو و روحیه شما و سطح فعلی نوازندگیتان متناسب باشد. البته این مسئله پیچیده تر از ان است که بشود در یک فرمول ساده و کلی به آن پاسخ داد.

نمی توان هیچ پاسخ قطعی برای این سئوال پیدا کرد. با این وجود، می توانم رهنمودها و خط مشهای ابتدائی و اصولی را به شما نشان بدهم و آنچه خود انجام داده ام را برایتان بازگو کنم. سپس می توانید قطعات کار خود را کنار یکدیگر گذاشته و برنامه خاص تمرین خود را تدوین کنید.

دستورالعملهای ضروری:
تنوع را در تمریناتتان رعایت کنید تا گرفتار یکنواختی و خسته شدن نشوید. اصلا ً مهم نیست که یک چیز چقدر جالب است، همگی ما دارای حد و مرزی در مقابل خستگی هستیم. به همین خاطر، باید در حفظ تعادل بین نواختن موسیقی از یک سو، و انجام تمرینات سخت از سوی دیگر، بکوشید. شاید بهترین راهنمائی این باشد که به آنچه برایتان ثمر بخش است توجه و آنرا دنبال کنید.

در حالی که این کارها را انجام می دهید، ایده ها و شیوه های جدید را هم به برنامه تان اضافه کنید؛ آنچه را دوست دارید نگه دارید و آنچه را نه کنار بگذارید ( این اصلا ً بدین معنا نیست که چیزهای اساسی و بنیادی را که باید یاد بگیرید به دلیل سختی آنها در ابتدا، کنارشان بگذارید. بلکه منظور اینست که به دنبال چیزهایی که با علائق و خواسته هایتان منطبق هستند بروید. یک برنامه شخصی تمرین چیزیست که در طول زمان تکامل پیدا می کند.

خلاصه مطلب:

کاملا ً درسته! خیلی خوبه از کسانی نصیحت بگیرید که قبلا ً در جایی که شما قصد رفتن بدانجا را دارید بوده اند.
این مسئله ای ارزشمند است. اما در عین حال توجه داشته باشید که شما شخص دیگری هستید، و مقصد شما در نهایت کمی متفاوت از هر کس دیگر خواهد بود. بنابراین، تنها شما می توانید دقیقا ً بگوئید چه و چگونه باید تمرین کنید.

در مواقعی نیاز دارید که به غرایز خود اطمینان کنید. به طور کلی، من می توانم بگویم که باید مقداری تنوع و توازن در تمرینتان داشته باشید و دیگر اینکه خودم شخصا ً چه کار کرده ام. می توانید ایده های مرا بگیرید، آنها را امتحان کنید، آنهائی که برایتان مناسب است را بپذیرید و به کار ببندید و آنهائی را که نه کنار بگذارید. در طی زمان برنامه تمرینتان با نگهداشتن چیزهائی که دوست دارید و کنار گذاشتن آنهائی که دوست ندارید متکامل تر می شود.) برنامه تمرین Troy Stetina در مطلب بعدی ارائه خواهد شد

با تشکر از میثم محمدی و سایت گیتار برای همه

بررسی موسیقی الویس پریسلی (قسمت چهارم)

حمیدرضا ملاهادی — Tue, 03 Jun 2008 10:28:54 GMT

(سالهای 1967-1960)

در سال 1960 خدمت سربازی الویس به پایان رسید و او به کشورش بازگشت. در مدتی که الویس مشغول گذراندن خدمت سربازی بود تام پارکر_مدیر تبلیغاتی_ با همکاری شرکت RCA در جهت زنده نگه داشتن شهرت الویس تلاش میکردند و از طریق انتشار فیلمها و آهنگهای او اعتبار و شهرت ستاره غایب را همچنان حفظ میکردند. کارهایی مانند :

WEAR MY RING

AROUND YOUR NECK

HARD HEADED WOMAN

ONE NIGHIT

غیبت دو سالانه الویس را پر کرد و هنگامی که او دوباره به صحنه موسیقی باز گشت همه شرایط برایش آماده بود . تفاوت حضور وی کاملا مشهود بود و می شد این را از آهنگهای اول جدول بخوبی فهمید. آهنگ فوق العاده موفق : IT S NOW OR NEVER _ حالا یا هیچوقت_ که بر اساس ملودی ایتالیایی O SOLE MIO ساخته شده بود استعداد الویس را به عنوان خواننده ملایم اپرایی فاش کرد. همچنین اجرای آهنگ: امشب آیا تو دلتنگی ?_ ARE YOU LONESOME TO NIGHT_ که قبلا در سال 1927 توسط AL JOLSON اجرا شده بود به الویس کمک کرد که کمی از اشعار شکسپیر را دکلمه کند که به این وسیله توانایی نجواکردن و صدای عصبی خود را به نمایش گذاشت. این آهنگ در 19 ژانویه سال 1961 منتشر شد و به مدت 4 هفته برترین ترانه آمریکا باقی ماند از دیگرآهنگهای موفق این دوره میشود به آهنگ زیبای: گریه در پرستشگاه_CRYING IN THE CHAPEL_اشاره نمود که با فروش دو میلیون و هشصد هزار نسخه مبدل به پر فروشترین آلبوم تاریخ موسیقی شد.

الویس و سینما

شاید بزرگترین اشتباه الویس در این سالها این بود که فعالیت خود را از موسیقی به سمت سینما متمرکزکرد. او در طی این سالها کنسرت و برنامه تلویزیونی زنده ای اجرا نکرد ودر عوض در 21 فیلم رمانتیک شاد ایفای نقش کرد. این فیلمها بیشتر برای معرفی ترانه هایش بود و جزو آثار قابل ذکر سینما محسوب نمی شدند. بازی در این فیلمها به عقیده کارشناسان سبب شد که استعداد الویس در سینما و بازیگری به مقدار قابل ملاحظه ای به هدر برود . دلیل اینکه الویس در این فیلمهای سطحی و کم ارزش بازی کر این نبود که به او نقش خوبی پیشنهاد نمیشد بلکه به این دلیل بود که تام پارکر به الویس اجازه بازی در فیلمهای مطرح را نمیداد. پارکر بسیار کاسب مسلک بود و فقط برایش نفع اقتصادی مهم بود و نه ارزش و استعداد. الویس هم چون با پارکر قرارداد بلند مدتی امضاء کرده بود ناچار به اطاعت ازاو بود. به عنوان مثال در فیلم نوع فراری نقشی را که مارلون براندو ایفاکرد ابتدا به الویس پیشنهاد شده بود اما پارکر از این کار جلوگیری کرد . با وجود اینکه الویس در اکثر فیلمهایش با کارگردانان ضعیفی همکاری داشت

ولی بازهم بر خلاف تصور کارشناسان بسیار خوب دراین فیلمها نقش آفرینی کرد. شاید به همین دلیل است که اکثر کارشناسان براین نکته اذعان داشتند که الویس دارای استعداد درخشانی در بازیگری بود. استعدادی که متاسفانه تام پارکر آن را به هدر داد.

وارد شدن بیتلها به عرصه موسیقی

نکته دیگر در طی این سالها ظهور بیتلها در انگلستان بود . بسیاری گمان میکردند با ظهور این گروه الویس به فراموشی سپرده خواهد شد ولی گذشت زمان به همه نشان داد که در تاریخ موسیقی جهان تنها الویس است که جاودان خواهد ماند . در اینجا لازم است به این نکته اشاره کنیم که فروش آثار الویس حتی از مجموع بیتلها و رولینگ استون هم بیشتر است.

الویس و بیتلها:

همیشه در دیده عموم بین الویس و بیتلها رقابت شدیدی وجود داشت در حالیکه بیشتر از رقابت رفاقت بر روابط آنها حاکم بود. در سال 1965 وقتی بیتلها به آمریکا سفر کردند تنها کسی که آرزوی ملاقاتش را داشتند الویس بود.بالا خره هم آرزوی آنها تحقق یافت وتوانستند چند شب را با الویس در منزلش گریسلند بگذراندند.....جان لنون _ رئیس بیتلها_ بسیار به الویس عشق میورزید و همیشه میگفت الویس و ترانه هتل دلشکستگی او با عث شد تا من جذب دنیای موسیقی بشوم . و همیشه موفقیت خود و گروه بیتلز را مدیون الویس سلطان بی رقیب موسیقی میدانست .

همچنان جان لنون جمله بسیار معروفی درباره الویس دارد که :

Before ELVIS THERE WAS NOTHING

با تشکر از سایت ایران الویس

بررسی موسیقی الویس پریسلی (قسمت سوم)

حمیدرضا ملاهادی — Thu, 20 Dec 2007 07:10:00 GMT

در تاریخ 20 دسامبر 1957 الویس به خدمت سربازی فرا خوانده شد و در روز دوشنبه 24 مارس 1958 تحت شماره 53310761 شروع به خدمت سربازی کرد که از این روز در کتاب لغتنامه الویس به عنوان دوشنبه سیاه نام برده شده است . الویس برای خدمت سربازی به آلمان رفت و این باعث تعجب مردم شد. زیرا الویس دارای چنان موقعیتی بود که حتی میتوانست خود را از خدمت سربازی در خود آمریکا هم معاف کند. حال آنکه او به آلمان اعزام شد. این برنامه توسط کلنل تام پارکر_مدیر تبلیغاتی الویس_ ترتیب داده شده بود. پارکر در جواب خبرنگارانی که از او میپرسیدند: (چرا الویس با این مشغت باید دوران سربازیش را طی کند؟) گفت: (من میخواهم از الویس یک مرد بسازم.) فرستاده شدن الویس به یک کشور دور چون آلمان شاید به نفع الویس شد و از او یک مرد ساخت ولی همچنین برای او ضرری جبران ناپذیر به همراه داشت و آن از دست دادن مادرش بود.

درگذشت مادر الویس

گلادیس از رفتن الویس به آلمان بیش از اندازه ناراحت شد. زیرا تا به حال به این اندازه از پسرش دور نشده بود و دور شدن از الویس خاطره ناگوار از دست دادن جسی _ دوقولوی الویس_ را در ذهنش تداعی میکرد. اضطراب و نگرانی شدید و غصه فراوان بالاخره او را از پای در آورد و گلادیس در روز 14 آگوست 1958 بر اثر حمله قلبی از دنیا رفت. این واقعه برای الویس بسیار دردناک و غیر قابل قبول بود. بطوریکه همیشه از فوت مادرش به عنوان دردناکترین حادثه زندگیش نام میبرد. بد نیست به این نکته اشاره کنیم که گلادیس ابتدا در آرامگاه عمومی شهر دفن شد ولی بعدها بعد از فوت الویس و دفن او در گریسلند این مکان بصورت موزه و نیز آرامگاه خصوصی خانواده پریسلی در آمد و جسد گلادیس را هم به آرامگاه گریسلند انتقال دادند.

ملاقات الویس با پریسیلا
چیزی که سبب شد الویس بتواند غم از دست دادن مادرش را تحمل کند ملاقات با دختری 14 ساله به نام پریسیلا بولیو بود. پریسیلا دختر خوانده کاپیتان جوزف پل بیولیو خلبان هواپیما در شهر فرانکفورت بود... الویس وقتی با پریسیلا ملاقات کرد سخت شیفته او شد و تصمیم گرفت او را رها نکند. وقتی از او پرسیدند: (چرا از میان این همه دختر جوان پریسیلا را انتخاب کرده است؟) او گفت: ( پریسیلا تنها دختری است که مرا بخاطر خودم دوست دارد)مدتی طول کشید تا الویس موفق شد از پدر پریسیلا اجازه بگیرد تا او را با خود به آمریکا ببرد. الویس مصمم بود هرطور که شده پریسیلا را از دست ندهد. بعد از آن هم پریسیلا تحت سرپرستی پدر الویس قرار گرفت تا به سن ازدواج رسید...

الویس در تمام دوران سربازی خود یک سرباز نمونه و وظیفه شناس بود و وطن پرستی او شهره خاص و عام ....او حتی در دوران سربازی هم موسیقی را فراموش نکرد و همواره دوستانش از هنر او بهره میبردند... سر انجام در 5 مارس 1960 دوران سربازیش به پایان رسید و به آمریکا باز گشت.

با تشکر سایت ایران الویس